دانلود فایل تحقیق بررسی زمان در زمین شناسی

توضیحات

دانلود فایل تحقیق بررسی زمان در زمین شناسی
4ـ5 ناپیوستگی ها
یکی از اصول مهمی که زمین شناسان در بررسی های خود مورد توجه قرار می دهند ، اصل روی هم قرار گرفتن لایه هاست . به این مفهوم که هر لایه رسوبی جدید همواره بر روی لایه رسوبی قدیمیتر قرار گرفته است . با توجه به این اصل و با استفاده از نشانه های تعیین بالا و پایین لایه های رسوبی ، که پیشتر به آن اشاره شد ، به سادگی می توانیم لایه هایی را که بر اثر چین خوردگی حالتی برگشته دارند ، تشخیص دهیم . علاوه بر آن ، زمین شناسان با استفاده از فسیلهای موجود در لایه های مختلف یا به توسط روش های رادیواکتیو ، می توانند سن حقیقی سنگها و لایه ها را نیز به دست آورند .
گاه در توالی لایه های رسوبی یک ناحیه ، گمشدگی مشاهده می شود . به این معنی که رسوبات مربوط به یک محدوده زمانی دیده نمی شوند ( شکل 4ـ50) . علت این امر چیست ؟ این پدیده ممکن است به دلیل عدم رسوبگذاری در یک فاصله زمانی معین یا در نتیجه بالاآمدگی زمین و فرسایش ثانوی بخشی از رسوبات باشد . در زمین شناسی ، سطحی که در آن گمشدگی زمانی و رسوبی وجود دارد (( ناپیوستگی )) نامیده می شود . ناپیوستگی ها ، اغلب یک سطح فرسایش قدیمی هستند که ، بسته به شرایط زمان تشکیل ، لایه های سنگی دو سوی آن ممکن است هم شیب یا با شیبهای متفاوت باشد ( 4ـ51).
فراوانترین نوع ناپیوستگی ، که در اغلب نقاط قابل مشاهده است ، حالتی است که رسوبات جدید ( مانند آبرفتهای رودخانه ای و رسوبات بادی ) به روی سنگهای قدیمیتر قرار گیرند . به عنوان مثالی در این مورد می توان سطح ناپیوستگی بین رسوبات آبرفتی تهران و سنگهای زیرین آن ( توفهای سبز البرز ) را نام برد .
شکل
3ـ5 سنگها و تاریخ زمین
بررسی سه گروه سنگهای سازنده پوسته زمین اطلاعات با ارزشی را در مورد نحوه تشکیل سنگها ، محیط تشکیل آنها و بالاخره تغییرات ثانوی که بعد از تشکیل در سنگها به وقوع پیوسته ، به دست می دهد . از میان گروه های سه گانه رسوبی ، آذرین و دگرگونی ، بیشترین اطلاعات را می توان از سنگهای رسوبی لایه لایه ، مخصوصاً نمونه های فسیلدار آنها ، به دست آورد . زمین شناسان توانسته اند با تحلیل این گونه داده ها مقیاسی دقیق برای زمان زمین شناسی تدارک ببینند و بر مبنای آن رخدادهای تاریخ طولانی زمین را منظم نمایند .
زمان زمین شناسی
تاکنون تعریف جامعی برای زمان یافت نشده است . شاید بتوان زمان را کمیتی مداوم ( مدتی ، دوره ای ، مرحله ای ) دانست که ضمن آن تغییرات و رویدادها در یک مسیر غیرقابل برگشت وقوع می یابند . به خلاف پیچیدگی تعریف زمان ، درک و اندازه گیری آن به سادگی امکان پذیر است . ابزارهای مدرن اندازه گیری زمان ، خطای ناچیزی در طول زمان طولانی دارند . متأسفانه از هیچ یک از این ابزارها نمی توان در مورد تعیین سن پدیده ها و رخدادهای زمین شناسی سود جست ، چون در کره زمین با زمانهای در حد میلیونها سال سروکار داریم و این بسیار فراتر از مقیاسهای بشری است .
واحدهای زمانی زمین شناسی : بر اساس بررسی هایی که بر روی فسیلها ، تعداد و تنوع جانداران ، انقراض آنها در مدتی کوتاه ، حوادث کوهزایی و ناپیوستگی ها صورت گرفته عمر زمین به بخش هایی تقسیم شده است ( جدول 3ـ14) . بدین ترتیب بخشی از تاریخ زمین که در آن آثار حیات ( فسیلها ) یافت شده به سه ((دوران )) به نامهای (( دیرینه شناسی )) ( پالئوزوئیک ) ، (( میانه زیستی )) ( مزوزوئیک ) ، و (( نوزیستی)) (سئوزوئیک ) تقسیم شده است . دورانها سه گانه فوق هر یک به چند (( دوره )) و هر دوره به بخش های زمانی کوچکتری به نام (( دور )) تقسیم شده است . به کلیه زمانهای قبل از این سه دوران ، یعنی پیش از حدود 570 میلیون سال قبل ، (( پره کامبرین )) اطلاق می گردد .
واحدهای سنگی چینه شناسی : در واحدهای سنگی چینه شناسی آنچه که مورد تأکید است ویژگیهای انواع سنگهای تشکیل دهنده چینه هاست ، که قسمت عمده آن از یک نوع سنگ معین یا مجموعه ای از سنگهای مشخص درست شده باشد . هر واحد سنگی چینه شناسی ممکن است از یکی از گروه های رسوبی آذرین و دگرگونی یا مجموعه ای از دو یا هر سه نوع از این گروهها درست شده باشد . این واحدها عبارتند از :
الف ) (( لایه )) : کوچکترین واحد سنگی چینه شناسی است و به واسطه داشتن ویژگیهای مشخص ، از لایه های بالا و پایین خود تمیز داده می شود .
ب) ((بخش)) : واحد دیگری است مرکب از چند لایه که از نظر ویژگی های سنگ شناسی مشخص است و در بن قسمتهای دیگر به آسانی تمیز داده می شود .