پرواز در ظلمت: زندگانی سیاسی شاپور بختیار

توضیحات

پرواز در ظلمت: زندگانی سیاسی شاپور بختیار
از مقدمه کتاب:
در پرداختن به زندگانی سیاسی بختیار، پذیرش مقام نخست وزیری توسط او در آستانه انقلاب جایگاه ویژه ای دارد. دلیل این تصمیم را تا آنجا که به شخصیت و ویژگیهای فردی اش مربوط می شود، بسیاری منتسب بر جاه طلبی اش دانسته اند. بختیار اما بی آنکه فروتنی دروغینی در میان باشد، جاه طلبی را "موتور مرد سیاسی" می دانست. پس ضرورتی نمی دید تا چنین خصوصیتی را نفی کند و یا فراتر از آن نادرست بخواند. با این همه، دلیل اصلی تصمیمش را برای پذیرفتن مسئولیت در آن شرایط بحرانی، نگرانی فزاینده اش از آینده ای دانسته است که ایران را تهدید می کرد. او سالها پیش از آنکه به رویارویی با آیت الله خمینی برخیزد، شجاعت و صراحت را عاملی مهم در زندگانی سیاسی می دانست و میگفت عیب کار این جا است که برخی افراد در تمام مراحل عمر در پی یک وضعیت اجتماعی راحت و آسوده ای هستند و در عین حال جنت مکانی را بر تمام شقوق زندگی ترجیح میدهند... به هر صورت هر کشوری به اشخاص متقی و وطن پرست نیاز دارد ولی این اشخاص منفی و وطن پرست این کشتی را به ساحل نخواهند رسانید. یک تعداد افراد قوی و با اراده لازم است. بختیار از روزگاری که پا به عرصه سیاست گذاشت به سبب توانمندی های فردی و خانوادگی از این امکان برخوردار بود تا با گذشتن از عقایدش بر آنچه جاه طلبی سیاسی نامیده می شود، واقعیت بخشد. خویشاوندی اش با ثریا اسفندیاری همسر دوم شاه و با تیمور بختیار، رئیس سازمان اطلاعات و امنیت کشور (ساواک) هر یک امتیازی بود که می توانست راه صعودش را به قله شهرت و قدرت هموار سازد. اما به خاطر ارزشهایی که به آنها پایبند، بود از همه اینها روی برتافت. او در نخستین روزهای پس از سقوط کابینه مصدق در مرداد ماه ۱۳۳۲، پیشنهاد عضویت در کابینه زاهدی را نپذیرفت و در آستانه انقلاب که کسب قدرت را از سوی جبهه ملی در دسترس می دید، به رغم همه اختلافاتش با اللهیار صالح او را نامزد مقام نخست وزیری خواند. بختیار در فرصتی دیگر از هیچ کوششی برای نخست وزیری کریم سنجابی فروگذار نکرد و هنگامی که نام غلامحسین صدیقی برای کسب این مقام بر سر زبانها افتاد، از او با شاه به نیکی سخن گفت تا اینکه سرانجام آنجا که هستی میهنش را دستخوش خطر دید، بسان رهبری بی باک پا به میدان نهاد و با شجاعتی که از اعتماد به نفس و تبار ایلیاتی اش بر می خاست همچون مرغ" توفان به پیشواز نبردی بی سرانجام شتافت...