بایسته های راهبرد ایران در حکمرانی دیجیتال و حکمرانی سایبری

توضیحات

بایسته های راهبرد ایران در حکمرانی دیجیتال و حکمرانی سایبری
بخش اول کتاب با عنوان «حکمرانی سایبری و راهبرد جمهوری اسلامی ایران» به پیش‌بینی مهم‌ترین وقایع ۱۵ سال آینده کشور در حوزه تکنولوژی‌های ارتباطی و اطلاعاتی، چالش­های حوزه حکمرانی سایبری و راهکارهای قابل ارائه برای ایجاد ساختارهای بهینه مرتبط با حکمرانی سایبری می­پردازد. در حال حاضر این انتقاد نسبت به راهبردهای حکمرانی سایبری و حکمرانی فضای مجازی وجود دارد که چنانچه فناوری، موردقبول حاکمیت و در راستای منافع حاکمیت باشد موردپذیرش قرار می­گیرد و جایگاه آن در نقشه‌های جامع و طرح‌های تحول راهبردی مشخص می­شود و برای اجرایی کردن آن ساختار و ستادهای ملی تعیین می­شود و بودجه تخصیص پیدا می­کند اما به فناوری­های مورد قبول عامه مردم توجه نمی­شود. «تغییر پارادایم ارزش‌گذاری حاکمانه به ارزش‌گذاری کاربرانه و جامعه­محور فناوری‌ها» موضوع بسیار مهمی است. راهبردی که به عنوان راهبرد ملی در عرصه سایبری تعریف می‌شود باید تأمین‌کننده منافع همه گروه‌ها باشد و صرفاً تأمین‌کننده منافع نهادهای رسمی نباشد.
در بخش دوم کتاب با عنوان «حکمرانی جهانی فضای مجازی: توصیه ­هایی برای کنشگری فعال» پس از بیان الگوی تحلیل حکمرانی و مقایسه سبک­های حکمرانی به ارائه راهبرد فعالانه خط‌مشی‌گذاری در فضای مجازی پرداخته می­شود. اعمال اراده در فضای مجازی با الگوی حکمرانی و مفهوم دولت مدرن که در این سال­ها در کشور شکل گرفته است، متفاوت است. در بخش بازیگران، فقط دولت­ها نیستند که اعمال اراده می­کنند. در عرصه فضای مجازی نقش بازیگران نهادی از جمله نهادهای بین­المللی مانند آیکن، آی­تی­یو، شرکت­های چند ملیتی، انجمن­های تخصصی بین­المللی و رسانه­ها نیز نقش بسیار با اهمیتی دارند. نهادهای حکومتی مانند FCC در آمریکا و آفکام در انگلیس نیز نقش بسیار پررنگی دارند. هر کدام از این بازیگران، ارزش­های متفاوتی دارند. معنی ارزش، اعم از منافع و دغدغه­ها و غایات است. از دید برخی بازیگران، «سلطه» به عنوان ارزش محسوب می­شود و از دید برخی دیگر «آزادی اطلاعات»، «بی­طرفی شبکه»، «حاکمیت ملی»، «خدمات مطلوب»، «امنیت مطلوب» و. به عنوان ارزش محسوب می­شود. این بازیگران برای تحقق یکی از این ارزش­ها وارد فضای حکمرانی می­شوند. هیچ کدام فارغ از منافع و ارزش وارد این فضای حکمرانی نمی­شوند. در فضای حکمرانی جدید، ابزارهای مورد استفاده، بسیار متکثر است. کنوانسیون­ها، استانداردها، تعهد، توافق، قوانین، پروتکل­های وب، پلتفرم­ها، فناوری­ها، برنامه­های کاربردی(اَپ­ها) و حتی قواعد داخلی شرکت­ها و.. مهمترین ابزارهای اعمال اراده هستند.